DROGA PRZEZ BURZĘ

Dorastanie to czasem burza

Zamknięta w jednym sercu,

gdzie każdy dzień uczy nas

czegoś

nowego.

Na szkolnych korytarzach

słychać śmiech,

lecz w wielu oczach

kryje się zmęczenie.

Przyjaźnie miały być jak

bezpieczny dom a czasem są jak drzwi

zamknięte,

gdy ich potrzebujemy.

Słowa i czyny

potrafią nas zranić głębiej niż cisza.

Ranią nas jak piorun.

Czy jeszcze komuś zaufam?

Płacz niczym deszcz

sunie bezgłośnie.

Pęknięte serce krwawi.

Czy to jest prawdziwe życie?

Nasze doświadczenia są jak

kamienie w plecakach

ciężkie

brudne

twarde

uwierają duszę

uczą życia.

W głębi serca

nadzieja

na lepsze jutro.

Już po burzy